Yoruldum Baba Şiiri - Fatma Soylu

‎Gölgesiz yollarda yürüdüm yayan
‎Olmadı sesimi uzaktan duyan.
‎Yalan hükmünde her şey ayan beyan
‎Doğru olduğumdan yerildim baba
‎
‎Vefa bekledikçe cefa bulduğum
‎Gülmeyi unutup dertle dolduğum
‎Baharımda sararıp da solduğum
‎Hazan rüzgarıyla karıldım baba
‎
‎Kimine can dedim, canımı söktü
‎Kimine dost dedim sırrımı döktü
‎Gözümün yaşına bulutlar çöktü
‎Kendi fırtınamda vuruldum baba
‎
‎Arsızın sofrası hep dolu durur
‎Namert yumruğu mert olana vurur
‎Gönlümde bitmeyen o bitkin gurur
‎Uğruna bin defa kırıldım baba
‎
‎Gözümden düşeni saklar tutardın
‎Dünyayı önüme yıkar atardın
‎Belki her gece yanımda yatardın
‎Sahipsiz kalınca buruldum baba
‎
‎Sen azıcık sevsen dünya vuramaz
‎Karşımda durup da hesap soramaz
‎Hiçbir zalim gelip yara saramaz
‎Kendi sükutumda duruldum baba.
‎
‎Sen benim arkamda dursaydın eğer
‎Bu yorgun canıma biçilmez değer
‎Bütün bu cefalar boşunaymış meğer
‎Ben Gölgemden bile yoruldum baba.
‎
‎Nice ateşlerde yandım da piştim
‎Kendi gözyaşımda kaynayıp taştım
‎Zalim pençesinle kendim savaştım
‎Bin defa öldüm de dirildim baba
‎