Yoruldum kaybetmekten ve kaybolmaktan...
Yoruldum istemekten,istenmemekten,isteyipte alamamaktan...
Yoruldum ince bir ayrıntı gibi durmaktan bu hayatta...
Yoruldum nefes almaktan...
İnsan nefes almaktan yorulur mu diye sormayın.
Bu yorgunluk nicin nefes aldıgını bilememenin yorgunlugu...
Amac bulamıyorum,buldugum amaclara saygı bulamıyorum..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta