Yorgunum Şiiri - Nejla Turan

Yorgunum duvarlara sinmiş sessizlikten
Hüzünlerin boğduğu yalnızlıktan

Yorgunum umut diye tutunduğum hayallerin kırılışından
İçime akıttığım gözyaşlarımdan

Yorgunum gün doğarken bile süren karanlıktan
Gecenin tenhasında kaybolduğum yollardan

Yorgunum dost bildiklerimin arkasızlığından
Kalbimdeki yaraların kanatılışından

Yorgunum sessiz fısıltıların kulağımı delen bağırışından
Suskunluğa mahkûm edilen çığlığımdan

Yorgunum avuçlarımda eriyen dualardan
Yükü ağırlaşan iç çekişlerimden

Yorgunum bir türlü sönmeyen özlemden
Hep bir umutla beklemekten

Yorgunluğumun bile yorulduğu demlerdeyim,
Öyle işte... çok yorgunum...
Nejla Turan