İçten bir gülüşü vardı...
Ama kendi içinden değil de,
cennetin içinden bakıyordu sanki...
İşte ben o gülüşe vuruldum.
Sonra bir daha çıkmadı kurşunu yüreğimden...
Şimdi niye suratın asık diye soruyorlar...
Bilmezler ki,
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta