Oysa gözyaşım kadar saf sana beslediğim umudum,
İçimde cenazem var,sana öldürdüğüm gururum,
Sen gidince tek düşmanımdı vurdum onu kurtuldum,
İnan bana göz nurum hasretinle yaşamaktan yoruldum.
Omzumda melekler tanık yokluğundan çektiğim acıya,
Umutlarımla ayaktayım,belki gelir diyorlar başka bahara,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta