Yorgunum Anne Şiiri - İsmail Uysal

Anne çok yorgunum, yaşım da geçti
Ayak aynı, dizim aynı diz değil
Kim bilir ömrümden kaç turna göçtü
Kış aynı kış, yazlar aynı yaz değil

Yaptığım tasviri çöpe attılar
Yazdığım şiiri çöpe attılar
Önce boşalttılar kutuyu sonra
Manayı, tefsiri çöpe attılar

Gözde umut söndü, serde tefekkür
Yürek desen katran karası kömür
Nezaket, letafet sizlere ömür
Dil aynı dil de söz aynı söz değil.

Dürüstlük namına kara çaldılar
Hak, hukuk, emek ve para çaldılar
Herkes mi uyudu, karanlık mıydı
Şaşırdık, bilmem ne ara çaldılar

İnsan kimdir bildim aşınca kırkı
Tilkiye satandır soyduğu kürkü
Merhamet dillerde kadim bir türkü
Çalanı çok da saz eski saz değil

Bin yıllık doğruyu yalan ettiler
Hakkı , hakikati talan ettiler
Namertlik fildişi kulede şimdi
Mertliği eşşeğe palan ettiler

Anne çok yorgunum, gönlüm hoş değil
Halbuki mevsim yaz; hazan, kış değil
Kan damlatır oldu gayrı yaş değil
Renk aynı renk de göz aynı göz değil

İnsanda dil gırla lisan kalmamış
Göğüste zerrece vicdan kalmamış
Nereden düştük bu sefil zamana
Sırtını dönecek insan kalmamış