Yorgunum Şiiri - Zeynep Buğlem

Uzun bir yoldan geldim
Ayaklarımda kilometrelerin yorgunluğu,
Cebimde hiç açılmamış mektupların ağır kokusu.
Hani sorsan,
Sorsan diyorum, öyle üstün körü değil,
Şöyle esaslı bir çay koyup sorsan
Ne çok şey anlatırım sana,
Ne çok iklim eskitirim bir solukta, ah bir sorsan
Ben ki, yolların ve ayrılıkların kadrolu işçisi,
Her durakta kendinden bir parça bırakıp giden yolcu.
Sırtımdaki heybede kırık dökük sevdalar,
Ve sol göğsümün altında, tam şuramda,
Sızlayıp duran o eski, o tanıdık yara
Anlatsam,
Cümleler buraları terk eder, biliyorum.
Kelimeler, o çok güvendiğimiz o cafcaflı sözler,
Hüznümün karşısında diz çöker, utanır.
Bazı yaralar, azizim,
Öyle pansumanla, zamanla falan kapanmaz
Yol biter, ömür biter,
O yara hep taze kalır.
Ah bir sorsan
İçimdeki sitemi,
Gözlerimin arkasında biriken o dilsiz
Ama sen de haklısın,
Yolcuya yolu sorulmaz bu dünyada,
Herkes kendi menzilinin telaşında.
Şimdi dokunma bana,
Bırak, adımlarım anlatsın hikâyemi,
Ben susayım,
Yollar konuşsun benim yerime…
Ben Cân diyeyim gerisini sen anla 😔