Yorgunum Şiiri - Baki Ortak

Eskisi gibi değilim, yaşlandım gayrı,
Eski gücüm yok.
Eskisi gibi tez canlı değilim artık.

Zamanın omzuma bıraktığı yük ağır,
adımlarım aceleden çok düşünceye benziyor.
Bir söz söylemeden önce susmayı öğrendim,
suskunluğun da bir dili varmış meğer.

Eskisi gibi tez geçmez oldu bu hâlim
Zaman omzuma yük eyledi ahvâlim
Söz susa susa düştü artık lisânım
Bildim ki sükût da bir derin kelâmım

Biraz yorgunum, evet…
Öyle uykuyla geçecek bir yorgunluk değil bu.
İçimde biriken yıllar var,
üst üste konmuş hayal kırıklıkları,
yarım kalmış cümleler,
tam söylenememiş vedalar var.

Yorgunum ne uyku alır bu cefâyı
Yıllar yığdı içimde gamlı sevdayı
Kırgınlığım sessiz taşır bu dünyayı
Dost sandıklarım savurdu vefâyı

Biraz kırgınım.
Kırgınlığım yüksek sesle bağırmıyor artık,
içimde sessizce oturuyor.
En çok da
“anlar” sandıklarıma…
Bir bakışla çözülecek sandığım dostlukların
ilk rüzgârda savrulmasına.

Biraz da dargınım.
Dargınım yüzüme gülüp
arkamdan susanlara,
aynı sofrada ekmeği bölüşüp
aynı yükte omuz vermeyenlere.

Dargınım yüzüme gülen simâya
Aynı sofrada kaçan ağır cefâya
Gönlüm temkinlidir her rızâya
Her söz konmaz bu yorgun ihtivâya

Dost bildiklerim,
adımı söyleyince ısınan ama
derdimi duyunca uzaklaşanlar…
Eskiden her şey daha kolaydı sanki.
İnanmak, güvenmek, sevmek..

Şimdi kalbim temkinli,
kapılarım aralık ama kilitlerim hazır.
Herkes giremez içeri,
her söz barınamaz bu yorgun yürekte.

Yine de tamamen kararmadı içim.
Bir umut var hâlâ,
küçük ama inatçı.
Bir çiçek gibi çatlağın içinden çıkan,
“henüz bitmedin” diyen bir ses var içimde.

Yine de kararmadı gönül iklîmim
Bir umut filizlenir çatlak yerim
Değiştim belki lâkin eğilmedim
Kul kalıp ayakta durmaktır kaderim

Ben değiştim belki,
ama kötü olmadım.
Sadece seçici oldum.
Az konuşup çok tartan,
az güvenip derin seven biri oldum.

Ve bilsin herkes:
Bu şiir bir sitem değil,
bir muhasebedir.
Ne kimseye beddua,
ne de kendime acıma…

Sona gelince,
şunu bırakıyorum bu dizelerin ucuna:
Ben hâlâ insanım,
hâlâ kulum,
hâlâ yaralı ama ayakta…
Adımı değil, durduğum yeri bilsinler.
Bu sözlerin altında
bir imza değil,
— Kul Ortak’tan bir duruş var:

KUL ORTAK