Yorgunum Şiiri - Suleyman Zorman

Çok yoruldum.
Beynimle kalbim
aynı cümleyi farklı yerlerinden tutuyor.
Biri “devam et” diyor,
öteki “biraz dur”.
Arasında kalıyorum
ve bu aralıkta parçalanıyorum.
Hayat
renkli bir yerden gülümsüyor bana,
yaklaşınca silikleşen
bir vaade benziyor.
Işığı var,
ama sıcaklığı eksik.
Göz alıyor,
ama içimi tutmuyor.
İnsanlar niye böyle?
Sözleri kalabalık,
niyetleri yorgun.
En çok da
anlamadan geçip gitmeyi
normal sayıyorlar.
Kimse kimsenin içindeki
kırılganlığı görmek istemiyor.
Kalbim bu yüzden bu kadar hassas.
Çünkü sertleşmeyi öğrenmedi.
Çünkü suskunluğu bile
bir başkasına yer açmak sandı.
Çünkü her şey geçerken
biraz kalmak istedi.
Yoruldum,
kendimi anlatmaktan değil
anlaşılmamaktan.
Güçlü görünmenin
insanı bu kadar yalnız bırakmasından.
Ve hâlâ,
bunca yorgunluğun içinden
insanca bir ses çıkacağına
inanmaktan.