Yorgunum Şiiri - Ahmet Gürkan

Hangi şiirin kapısını çalsam
Sen açıyorsun
Hangi dizeye sapsa adımlarım
Sana çıkıyorum.
​Mürekkep değil sanki damlayan,
Yokluğunun koyu gölgesi kağıtta.
Bütün güzel kelimeler seninle gitmiş,
Bana sadece "gel" demek kalmış bu darlıkta.
​Bir sızı var, sol yanımda, mısraların arasında,
Hangi kafiyeye sığınsam, eksik kalıyor yanı.
Sanki dünya kocaman bir bekleme odası,
Ve ben, sende unuttum en güzel zamanı.
​Yollar yorgun, ben yorgun, kalem kırık...
Her dizede biraz daha eksiliyorum.
Avucumda biriken sessizlik, çığlıklardan daha ağır.
Güneş sönük bir kandil gibi odamda titrerken,
Zaman, senin yokluğunda dilsiz ve sağır.
​Sanki bir rüzgâr esti de kopardı takvimleri,
Mevsimler hep sonbahar, hep o hazan durağı.
Gözlerimde fer kalmadı, içimde o sönmez yangın,
Seninle kapandı sanki bu ömrün en aydınlık kucağı.
​Şimdi bir mısra daha düşse kağıda, ucu sana değer,
Biliyorum, gelmeyecek olanı beklemek en uzun sefer.
Ben bittim, kelimeler bitti, sükût başladı artık;
Seni sevmek, kendimden her gün biraz daha vazgeçmekmiş meğer..
Şehir, sırtını dönmüş bir dev gibi karanlıkta,
Sokak lambaları, yalnızlığımın nöbetçi subayı.
Her köşe başında seninle gülüşen bir gölge,
Yırtıp atıyor içimdeki o körpe teselliyi, o zayıf rüyayı.
​Saatler, paslı bir çivi gibi kalbime çakılı,
Yelkovan yorgun, akrep çoktan terk etmiş mevziyi.
Bir resmin var hafızamda, her gün biraz daha solan;
Sanki bir yağmur yıkıyor bendeki o en eski hatırayı.
​Yıldızlar dökülüyor avuçlarıma, hepsi birer kırık cam,
Hangi yöne baksam, ufukta senin ismin asılı.
Bir mektup gibi katlayıp kaldırdım kendimi,
Zarfın içinde mühürlü, ömrümün o en dertli fasılı.
​Kelimeler artık birer dilsiz alfabe bende,
Heceler darmadağın, anlamlar çoktan firar.
Yorgunum;
Seni aramaktan değil, kendimi sende kaybetmekten
yorgunum...