Değilmiş...
Yorgunluk dediğin bir inşaat işçisinin akşama kadar tuğla taşıması ya da bir tarlayı sabanla sürmesi değilmiş bir insanın...
Yorgunluk;
herşeyi bir kenara koyup kaçmak isteğiymiş bulutlara, uzaklara, yaşamadıkça yaşanılasıgelen yalnızlıklara...
Yorgunum sevdiğim, affet beni bu seferlik, bakmıyorsam eğer o güzel dudaklarına...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




çok güzeldi kutlarım
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta