Bir ağacın son baharda yapraklarını döküp ilkbaharda dallarının yeşermesi gibi gariptir bu hayat .
Kimi zaman mutluluktan ağlar insan kimi zaman hüzünden yanlızlıktan ayrılıktan .
Her ne hikmetse her duyguyu içinde taşır insan lakin aşk hariç o yüzden başkasında arar onu başka yüzde başka tende başka nefeste .Bulduğu zamanda asla bırakmaz istemez en kötüsüde aşk tek kişiliktir iki kişiyi kabul etmez ayrılıkların olmasına karşı değilim ama keşke seven insanlar terk edilmese vesselam ...
Zülfü kimi ayağın koymaz öpem nigârum
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum
Devamını Oku
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta