Bir sabah daha doğar, ama bilmez ki,
Ne dün kalmıştır geride, ne de yarın hazırdır.
Saatler akar sessizce,
Her tik tak bir ömürdür aslında,
Ama biz, hep aynı yolda, aynı adımlarda,
Zamanın yorgun gölgesinde kayboluruz.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta