Zaman, çok yormuş...
Yüzünde çizgi olmuş, umutlar...
Gözler çaresiz,saçlar akla dolmuş...
Son durağa gelmiş, ömür...
Zaman, rüzgara özenmiş; hızla esmiş...
Testisi kırılmaya görsün ömrün;
Zaman, akar da akar...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta