Yoruldum anlatmaktan kendimi,
Duymayan kulaklara sözü.
Sevda diye tutundum hayata,
Hayat bıraktı en yorgun yüzümü.
Çok şey istedim sanıldı benden,
Oysa azdı dileğim aslında.
Bir “anladım” yeterdi bana,
Onu da bulamadım zamanda.
Yan yana geldik ama olmadı,
Kalpler aynı yere bakmadı.
Konuştu dudaklar bir süre,
İçimiz birbirini duymadı.
Ama sabah yine doğar bir gün,
Yorgun kalp yeniden yol bulur.
Kırılan yerden ışık sızar,
İnsan düşse de ayağa durur.
Kayıt Tarihi : 3.2.2026 01:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!