YORGUN SAAT
Hüzünlü bir gecenin yorgun saatleriydi.
Kapıyı çarpıp gittin!
Düşündüm her şeyin bittiğini.
Biliyordum hırpalandığını, kırıldığını.
Kırılıyordum ben de.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




evet
TEK KELİME İLE MÜKEMMEL...
Kararı biz değil olmadıklarımız verdi. tebrikler umut bey şiirlerinizi zevkle okuyorum bambaşka tarzınız var.çok sevdim.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta