Yorgun Kalp Şiiri - Sedat Gümüş

Bazen insan yorulur, susar, içine kapanır,
Biriktirdiği acılar yüreğinde ağırlaşır.
Hayattan kopmak değil belki istediği,
Sadece biraz olsun dinmek ister içindeki fırtına.

Geceler uzar, düşünceler çoğalır,
Her hatıra kalbin bir köşesine dokunur.
Acı geçmez sanır insan o an,
Ama sabah yine doğar, karanlık da bir gün yorulur.

Kırılmış bir kalple yürürken yolları,
İnsan bazen kendini bile tanıyamaz.
Yine de küçücük bir umut yeter bazen,
Yeniden ayağa kalkmaya, hayata tutunmaya.

Ama ya o küçük umut da tükenmişse,
Geriye tutunacak hiçbir dal kalmamışsa…
İnsan başını eğer, bir adım geri çekilir,
Sessizce yeniden kendi kabuğuna döner.

Belki de en ağır olanı budur;
İçinde söyleyecek sözlerin varken susmak,
Bir umut ararken bütün umutlarını yitirmek,
Ve kimse bilmeden, kendi sessizliğinde kaybolmak…
Sedat Gümüş ✍️
07/08/2026