Yorgun Kalem Şiiri - Salim Erben

Ben yoruldum hayat, yükün çok ağır,
Sesim duyulmuyor, sanki dünya sağır.
Gönül penceremden bir dua çağır,
Yine de bükülmez, eğilmez belim..

Kapılar kapandı, asıldı diller,
Araya devrilmiş koca seneler.
Savruldu boşluğa bütün emekler,
Yaralı bağrımda bitti mi yolum?

Yoruldum peşinden koşup durmaktan,
Kırılan hayali baştan kurmaktan.
Vefasız dostları candan sormaktan,
Vuslat durağında yoruldu gönlüm.

Esen sert rüzgarlar derdimi silsin,
Huzura boyansın, yüzümüz gülsün.
Kalan şu ömürde sükunet sürsün,
Yorgun yüreğimde dinsin bunca sızım

NAKARAT (isterseniz)
Yorgun kalemimle sustum bu gece,
Dertler satır satır, her harf bilmece.
Geçti koca ömür, bitti tek hece,
Artık huzur diler bu yorgun gönlüm

Bu sözleri hayal ettiğimde; ağır bir keman taksimiyle başlayan, insanın içine işleyen yavaş bir ritim canlanıyor.