Yorgun Kalbimin İzleri Şiiri - Hamit Atay

Yorgun Kalbimin İzleri

Her adımda bir iz bırakmışım,
Kimi taşlara, kimi sessiz gecelere.
Yorgun kalbim sürüklemiş bedenimi,
Bir fırtınadan diğerine.
Sevmişim, yanmışım,
Küllerimden doğmaya çalışmışım.
Ama her doğuşumun ardında
Bir başka vedanın karanlığı varmış.
Yorgun kalbimin izleri,
Sokak lambalarının altında görünür bazen,
Bazen de bir şarkının en acı nakaratında.
Her iz, başka bir yalnızlığı taşır içimde.
Kırılmışım, yine de susmuşum,
Sözlerim dilimde kanamış.
Gözlerimden süzülen yaş,
Kimin dikkatini çekmiş ki bu hayatta?
Sevgiye tutunmuşum,
Ama sevgi de beni yarı yolda bırakmış.
Sırtımda taşıdığım yük,
Ne dost görmüş, ne düşman anlamış.
Şimdi geriye bakıyorum,
İzlerim darmadağın yollarda.
Ne bir el değmiş avuçlarıma,
Ne de bir omuz yas olmuş fırtınalarda.
Ey hayat,
Sen ki bana en sert yüzünü gösterdin,
Ben yine de ayakta kalmayı öğrendim,
Yorgun kalbimin izleriyle,
Kanayan yaralarımla,
Suskunluğumla…
Ve bil ki,
Her iz, bir ömürden kopmuş parçadır,
Her parça, hâlâ yaşayan bir kalbin
Bitmeyen çığlığıdır.
Hamit Atay