Bir şiir yazmalı tam da şimdi en karasına gecenin,
Kelimeleri ki aynası olmalı tüm sahnelerin.
Dök kanını, sarhoş ruhlu cefakar dostu kalemimin, sana mürekkep diyenler utansın!
Ve haykır:
Ahh çocukluğum hangi gerçekliğin denizinde kayboldun, hangi yellere tutulamadan.........gençliğim?
Söyle neydi manası bunca haksız çirkinliğin, bitmek bilmez çilesi şu üç günlük illetin? Mankenler bir de ah şu tatlı, şu masum rengarenk....ne de güzeller kalabalık vitrinlerde! Sokaklarsa ozan, kendi kimsesizliğinde.
Öyleyse gelin ey yudum kahvem, başucu kitabım yoldaş olun notalarla yorgun geceme.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirinizi
beğeniyle okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta