Gönül heybesini yükledim taşa, Yol bitti, ben bittim, geldim mi başa? Kendi gölgem bile ağır bu yaşa, Nefes almaktan yorulur mu insan?
Dilim dursa, içim feryat figanda, Sesim yankı bulmaz boş bir mekanda. Anlatmak nafile, kaldım bir yanda, Konuşmaktan yorulur mu insan?
Dünya bir değirmen, ruhumsa dane, Yorgunluk dediğin bin bir bahane. Kendi içimdeyim, sürgünüm kime? Yaşamaktan yorulur mu insan?
Bugün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!
Devamını Oku
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta