Gönül heybesini yükledim taşa, Yol bitti, ben bittim, geldim mi başa? Kendi gölgem bile ağır bu yaşa, Nefes almaktan yorulur mu insan?
Dilim dursa, içim feryat figanda, Sesim yankı bulmaz boş bir mekanda. Anlatmak nafile, kaldım bir yanda, Konuşmaktan yorulur mu insan?
Dünya bir değirmen, ruhumsa dane, Yorgunluk dediğin bin bir bahane. Kendi içimdeyim, sürgünüm kime? Yaşamaktan yorulur mu insan?
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta