Yorgundu bu şehir
caddeleri,kaldırım taşları,
sokak lambaları bile
Parklarındaki akasyaları.
Yana düşmüştü dalları.
Bedenim in yorgun,
kolları gibi.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Harikaaaa.Duydu yüklüü.Kutluyorum şair yüreğinizi ve kaleminizi.Nice şiirlere diyerek selamlarımı bırakıyorumm
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta