Yordular can beni hemde çok yordular acıyı çaresizliği bana en ağır şekilde yaşattılar
kimseden güçlü olmak değildi istediğim yaşarken kendi başıma dermansız acı dolu yaralarımla baş başa kaldım
öyle büyük hayallerim yoktu Benim aslında ama yordular be can hemde çok yordular
beş kuruş etmez gönül hırsızlarına verdim en deli çağlarımı en sinsi tuzaklar içinde harcadılar beni yordular be can hemde çok yordular
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta