Buz dağlarını eritti içimdeki korlar
Ne dağlar delik deşik oldu göremediler
Bulutlar yapıştı saçlarıma, sakladım
Ne cenazeler gömdüm dehlizlerime
Yaradanıma sığındım çaresiz sokak çocuğu gibi,
Başımı gömecek bir ulu nûrdu.
Hep tevekkül ettim kapıma sorgusuz gelen dertlere.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta