Yolun sonu Şiiri - Hüseyin Özcan

Sabredersin,tahammül edersin,
Gözyaşını içine akıtır,
Yinede hüznünü kimseye
Belli etmezsin.
Kırılırsın,incinirsin,hatta suçlanırsın yapmadıklarından,
Yine de içine atar ses etmezsin.
Sevdiğin için,değer verdiğin için
Tahammül eder,kendi kabuğuna çekilirsin.
Beklersin ki,seni üzenler,sana cefa verenler,hatta yaptıklarının farkında olmayıp,
Davranışlarını olağan hale getirenler.
Bir de kendilerine dönüp baksın,
Vicdan aynasında muhasebe yapsın,
Sorsun kendisine,
Bu yaptıklarım doğrumu,
Karşımdaki bunu hakediyormu diye,
Ama bir türlü bu hesaplaşmayı yapmadıklarını gördüğünde,
Karar zamanı gelmiştir artık,
İçindeki sevgi bile yorulmustur
Onu sevmekten,
Ve yavaş yavaş kar taneleri gibi erimeye başlamıştır.
Veda zamanı gelmiş,
Birlikte bu yolculuk anlamsızdır artık.
Daha fazla kendine eziyet
Sana lütfedilen bu bedenin hakkı değildir.
Geride kalan hatıralara dönüp bakmak bile istemezsin,
Zira baktıkça yüreğin kanar,için acır...