Yolum Düştü Sokağına..3 Şiiri - Meryem K ...

Yolum Düştü Sokağına 3

Hayatın koşuşturması içerisinde, günümün en az bir saatini ayırıyordum yarım kalan bu aşkın hizmetine.
Her an duamda niyazımda, bir hatırlasa diyorum, bir hatırlasa.
Adaklar adadım telli babaya, yetimleri giydirdim ellerimle.
Ekmek su ikram ettim, tüm evsizlere.
Dualar gönderdim Rabbime, masumların dilleriyle.
Dedim Ya Rab, ya ver gönlümün muradını, yada sil yüreğimden bu aşkta yaşadığım vicdan azabını.

Yorgun bir günün ardından, eve geldim.
Aylar geçti ve ven bir adım yol alamadım.
Yüreğimin acısıyla gözlerimi kapadım.
Gördüğüm bu rüya, beni benden alıyor.
Kan ter içinde ruhum, nefesim kesiliyor.
Biraz dün, biraz yarın, biraz eksik, biraz tam, biraz hüzün biraz gam,
Bir rüyaki Ya Rab tabiri mümkün değil.
Doru atlar süzülüyor mavi gökyüzünde,
Vadilerden eflatun ırmaklar akıyor, kalbimin derinlerine.
Siyah bir duvak çekilmiş, gecenin dargın yüzüne.
Ve tükenmiş bir hayat musallanın önünde.
Kötüyü dahi iyi bilen ruhlar dizilmiş, hak bilmedikleri halde, helallik vermek üzere.
Uyandım kan ter içinde, uyandım.

Sabahın ilk ışıklarıyla, attım kendimi sokaklara.
Yürüdüm amaçsız ve kararsız.
Bu geçen zamanda, hastalıkla ilgili bünün araştırmaları inceledim, bir umut bir ışık bulmalıydım.
İçimdeki bu duyguyu çözemiyorum, vicdan azabımı?
Yoksa beni ona getiren aşk mı?
Bilmiyorum.
Zile bastım kapıyı kardeşi açtı, artık bu rutin ziyaretlerim ev halkında normal geliyordu.
Her günün sonunda aramızda bir samimiyet, ve sıcaklık oluşuyordu.
Ama ertesi gün yine tanımıyor.
Ve ben her gün kendimi yeniden tanıtıyordum, bıkmada usanmadan.
Eskiye göre daha iyi ve mutlu olduğunu söylüyordu kardeşi.
Buda içimdeki umudu canlı tutuyordu.

Cam kenarındaki koltukta oturuyor, elinde beş yıldır bitiremediği bir aşk romanı.
( Benim çiçeklerim ateşte açar )
Yıllar önce okuyup ona hediye ettiğim o kitap, bitmiyordu.
Çünkü her gün yeniden başlıyor.
Bizim çiçeklerimiz tomurcuk, açmayı bekliyor.

Devamı bir sonraki bölümde……

……Meryem Keskin…..
……13.01.2026……..