Yorgun bir adam vardı biraz değil çokça yorgun
Kelimelerini sıkıştırdı valizinin her yanına
Söylenmemiş olanlar…
Bıraktı kalemlerini masa üstüne.
Öyle ya ne gereği vardı?
Söylenmiş olanlar yerinde kalsın,
Yazılanlarsa tozlanmış raflarda.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Üstâdım,
artık bi' hayli vakit olmuştur.
Artık dönseniz...deriz.
Vesselam
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta