Önüme doğru yürüdüm, her şey arkamda kaldı:
Anamın beni karnında taşıyarak yürüdüğü yollar,
Babamın beni kanında bulundurarak ektiği tarlalar,
Çok uzaklardan bana sevgiyle bakan dağlar,
Akraba gibi cana yakın ağaçlar,
Çiçekler, bitkiler, kuşlar, böcekler...
Kimse yıkamaz zannettiğim evler,
Mavi, maviydi gökyüzü
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun
Devamını Oku
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta