Yol uzun Şiiri - Dağlar Özügüç

Ateşe kalsa yangın sadece bir an
Kül dediğin aslında dirilmeyi bekleyen bir can
Yeşerecek belki yeniden ümitler
Şu deli rüzgarların savurmaları olmasa
Ama yol uzun, haramide nefis kurnaz,
Her adım bir imtihan, her duruş ayrı niyaz
Yalan gülüşler sadece küçük bir heyecen
Bir secde ki arşa değer, gözyaşıyla yoğrulmuş,
Bir kalp ki kırık ama senin şefkatine doğrulmuş
Geldiğin vakit insan, kendinden sıyrılır,
Topraktan gelişler sonunda hakikate vardırır
Ne makam kalır geriye ne de boş bir övgü,
Sadece samimiyet tartılır o sonsuz ölçü
Ve anlarız en sonunda bu fani serüvende:
En büyük marifet
Kalabalıkta kaybolmadan,
Kendinde doğru kalabilmek.

Dağlar ÖZÜGÜÇ