YOL ARKADAŞIM A
Yirmi yedi yıl ne kadar çabuk geçti kısacık bu ömür baharından
Vefatlar üzüntüsü kıskançlık çekiştirme huzur vermedi bir yandan
El ele tutuşarak güvenle yürüdük biz bu dikenli sarp olan yoldan
Gönlümün sahibi başımın tacı sırdaşım olan bu yol arkadaşımlan
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta