Kader yalnızlığı bir biçimde yok etmekmiş…
Ben yalnızlığı bavulumun en ücra köşesine yerleştirip, tatile koyuldum…
İhtiyatlı yiğidin ağlamazmış gibi, son anda kurtardı beni yalnızlık, mutluluktan…
Mutlu olmak bana göre değil arkadaş…
Tiner kokusu gibi sinmiş odalarıma, yalnızlığımın gözyaşı…
Hayırdan mı, şerden mi?
Yine gevezeliğim üzerimde…
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta
Devamını Oku
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta




teşekkürler değrli yorumunuz için...
Hiç bir yol yalnız çekilmez.Yalnızlık dediğimiz şey en yoğun en kalabalık başka şeylere vaktimizin hiç olmadığı anlardır.aldanmamak gerek-saygılar..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta