Yol Şiiri - Emel Neşe Demirkol

....
Gözler yanıyor
Hacer ül esved toprağında
Kan damlıyor gölgesine ışığın.
Hani bir taştı gökten düşen
Oysa...
Öyle derin bir kuyu ki , bakani içine çeken
Şeytan kendisini taşlıyor derinlerinde
Ses düşüyor, toprağından kopup
Çığlıklanıyor merkezinde .
Nefes mi can veriyor kutsala orada
Kutsal mı emanet nefese esvedde
Derinlere iniyor renkler artarak

Bakarken yoksun , bakılırken var
Hacer mi daha esved , kuyudan
Yoksa esved mi örtüyor kutsal haceri
Binbir küfür var görünmüyor aslı.
Çevresinde asırlık tohumlar çatlarken
Bakan gözün dibi yanıyor merceksiz.
Kuyunun ışığında büyüyor filizler
Büyütenden habersiz.
Hani esved di Hacerin kılıfı
Hani gökten düşmüştü,
Kalmış samaya asılı

Gözler yanıyor,
Hücreler sahibine secde ederken..
Hani benimdin demez mi İnsanoğlu
Yeşili , kırmızı göremezken...
Kör dövüşüne girer birbiriyle,
Gördüğünü tanımazken...
Dilinde taşlar, etrafında döner,
Şeytan zanlarda kendini taşlarken.....
Gidiş yolu bitmeden varışı düşler .
Yaş, kirpikten zarifçe iner,
Neşe, yoldan zevk alırken

01.05.2026...