Her gece bir matemi indirir kucağında
Geçtiğim tüm sokaklar bir hüznü barındırır
Bir sağanaktır dökülür üstüme yalnızlığım
Bir sağanak, öldürdüğüm ah’ları uyandırır
Yitik sevdalarımla geçerim korkulardan
Yol tükenir tükenmez gayesiz yolculuğum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta