Yol Şiiri - Mihriban Sena Kartal

Yol

Kalbimden geçen bir yoldu bu,
ne başı belliydi ne sonu.
Sevda diye çıktım,
kıyametle sınandım.

Her adımda biraz cefa,
her durakta kandırılmış bir sefa.
Sandım ki sefa rahmettir,
meğer cefa selametin kapısıymış.

Kalp dediğin,
hesap günü erken gelen bir meydan;
kimse yok,
sorular çok.

Yol uzadıkça sustum,
sustumça ağırlaştı sevda.
Bir bakışta başlayan,
ömür boyu süren bir imtihan gibi.

Kıyamet sandığım şey
bir yıkılış değildi belki,
içimde kalan son benliğin
sessizce terk edilişiydi.

Selamet,
ulaşılan bir menzil değilmiş;
yanarak geçilen yolda
kaybolmayı kabul edişmiş.

Ve ben hâlâ yoldayım,
kalbimi omuzlayarak—
cefa ile yoğrulmuş,
sevdadan vazgeçmeyerek.