Birden ışıklar söner, karanlıklar pek daha bir karanlık olur
Issızlıklar sararken dört bir yanını solmuş yapraklar üzerinde gezinir ayakların
Sağın solun önün arkan, hiç bir fark yok
Soğuk anlardan, kırık hayatlardan, köşe başında titreyen o masum çocuklardan
Yorulmuşsundur bitip tükenmez yenilgilerden, ama bu böyledir işte
Çizilmiş düşlerin kan kaybetmekte olduğu dünyada
Parmak uçların sızlamadan ilerleyemezsin, tırnaklardaki dikenler alınırlar yoksa
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta