Acılarımızı vurduk yollara
kanayan yalnızlığını yılların
kavga odudur damarda çağlar,
Sevdamızı döktük engin sulara
ardımızda boğuluşu küflü karanlığın
sağımız solumuz güneşli dağlar.
Dizde sızıltısı yaşam yorgunluğunun
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta