karanlık bir yol, emin adımlarla yürünemeyecek kadar siyah
ve gözlerimde sensiz bir ışık, soğuk ve uzaktan gelen
yaklaştıkça sanki bir parçası sen olan
yüzün kadar benzeyen ışıl ışıl...
umut var sanki senden hala...
dönecekmiş gibi beklediğim
dönmeyen...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta