Yolu yokuş bir yolun sonundaydı gözlerimiz.
ben uzanabildiğin kadar masum,
sense, yarım kalıyordum eksilmelere.
bir iç çekiş değildi bu;
kendi yanılmalarım,
yansımalarım,
ve kırgınlıklarımın üçgenininde çevriliydi yüreğim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




şiiriniz güzel. tebrikler
Düşüncelerinizi yalın ve güzelce ifade etmişsiniz.
Kutluyorum!
İçten....
Akıcı...
Tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta