Bu gün ne ağzımın tadı, ne tuzu yok!
Yanımda sen olmayınca yaşam bom boş.
Yatağımızın baş ucundaki eksilen suyu tamamladım.
Gelir de kurumuş boğazını ıslatır diye, ağladım.
Düzeltirken çarşafını, akıttım gözüm yaşını.
Yastığının üstüne düşürmüşsün üç tel kırık saçını.
Odam bir hoş sensiz, sessiz, ıpıssız.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



