İçimde tutkuyu coşkuya...
Coşkuyu hüzne...
Hüznü umuda bırakan
bir silsile var.
içimdeki dehliz taştı. Tuttum sanıp elimden kaydırdıklarım , görmeden yaşadığım, susarak konuştuğum, dokunmadan hissettiğim
her şey bir an ya da zamansız bir mekan...
Gönül dinlemez ki. elini bırakan annesini arayan çocuk gibiyim korkak, masum ve ağlamaklı. ne kadar da korunmaya muhtaç... ne kadar da çaresiz.. bazı zamanlarda her şeyin sahibi olup hiçbir zaman asıl şeyi alamayacak kadar yoksul...
Dedi: düş içime sır olsun müsveddeler.
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden
Devamını Oku
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta