Uyuyorsun kendini zoraki attığın yatağında,
Yorulan ruhun, bedenin geçmiş kendinden,
Gözünü açınca sanıyorsun ki, her şey aynı,
Karşında mutsuz, somurtkan insanlar,
Senden umutlarını kesmişler mi? Belli değil,
Yaşamanı istiyorlar ve kimbilir daha neleri,
Ne yüreğinde o güç, ne ortada mucize yok,
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta