Bir bilsen, kaç defa ismini kazıdım gecelere.
Kaç defa konuştum yalnızlığımla.
Ve kaç defa iç çekerken buldum kendimi, resmine bakarken.
Yeşil bende ahengini kaybetti.
Maviye küstüm.
Ağaçlar, yapraklar, denizler, gökyüzü,
Artık belli belirsiz, siyahla beyaz arası
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta