Yokluk Şiiri - Olcay Ermiş

bir şubat akşamıdan yazıyorum
yine saat gece ye varmak üzere
ve herzaman ki gibi
tütün ve cayla beraberim

başımda yoklugun belası
atamıyorum kurtulamıyorum
dogru yoldan yürüyorum
hep şükrediyorum ama yapamıyorum

yetinemiyorum yada yetemiyorum
bir cok şeye yetişemiyorum
düşünüyorum ama bulamıyorum
yanlış nerede yoksa bildigim dogrumu yanlış

artık kafam almıyor yine başımda agrı
beynimde bir sürü düşünce
düştüklerinde yanında olduklarım nerede
neden dostum yok yanımda

menfaat üzerinemi kuruldu dünya
işi bitince cekip gidermi hep insanlar
sagım boş solum boş
siz soyleyın benim sucum ne.