Yokluğunla Konuştum Bu Gece

Yokluğunla Konuştum Bu Gece

Yokluğunla konuştum bu gece,
Sessizlikten başka kimsem yoktu,
Karanlık odada,
Duvarda asılı eski bir fotoğraf gibi,
Seni düşündüm,
Ve yalnızlığımı paylaştım.

Sözlerim çıkmadı dudaklarımdan,
Ama kalbim bağırıyordu sessizce,
“Buradasın,
Ama bir o kadar da uzaksın,”
Dedim kendi kendime,
Ve gözlerim doldu.

Yokluğun, en ağır yüküydü,
Omuzlarımda taşıdığım,
Gecenin en karanlık saatlerinde,
Yıldızlar bile susarken,
Sana anlattım her şeyi.

Unutamadım,
Unutmak istemedim,
Ama yokluğunla baş başa kalınca,
Seni yaşamak zorlaştı,
Ve ben,
Kendimi kaybettim bu sessizlikte.

Hatırladım gülüşünü,
Dokunuşlarını,
Sesini;
Ama hepsi birer hayalden ibaretti artık,
Ve ben,
Yalnızca yokluğunla konuştum bu gece.

Belki sen de,
Bir yerlerde aynı sessizliği yaşarsın,
Belki bir yıldız olur,
Ve bana ışık tutarsın,
Ama şu an,
Sadece yokluğunla konuştum,
Ve onu dinledim.

Yokluğunla konuştum bu gece,
Ve anladım,
Bazı şeyler,
Söylemeden, dokunmadan,
Hissedilir en derininden.

Ve ben,
Bu hisle,
Yarınlara umutla bakmaya çalışıyorum,
Yokluğunla dost olmayı öğrenerek,
Seni kalbimde taşıyarak.

Şiir Hamit Atay