Yine yoksun ve ben yine yalnız değilim
Yokluğun bile güzelse, varlığını ben bilirim
Çok seven şair vardı yirmibeşbin kilometreden
Çok uzak yerlerde yaşayıp birbirlerini görmeden
Farklı yarım kürelerde yaşayıp giderken
Aynı gök mavisini bile paylaşamazken
Biri kışta gecenin yarısında üşurken
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta