Yokluğuna sığındıkça var oluyor benliğim
Bu öyle hasretle özlemle anlatılır bir şey değil
Utanılacak bir his hiç değil
Sığındıkça limanına dalgakıran şefkatine yeniğim
Ayazda kuş tüyü yorgan içimi ısıtan bir umut
Ilık ılık esen yelde burnuma dolan kokun
Gözlerimde canlanan hayalinle varlığı yokluktan
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta