Yeryüzünde varlığın kan kırmızı sevdadır
Yokluğun yenilgidir, Uhud’u yaşar gönül
Önümüzde engel var her biri bin yaradır
Hüznün gözlerimde yaş, sel olur, akar gönül
En garip bedduayı yakıyorken bedenim
Öfkeyi damarlara taşıyacak kan benim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Sanki bu sevgi coşkunluğunda daha çok şeyler yazacakmışsınız gibi geldi. Ama bu kadarı da çok güzel. Tebrik ediyorum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta