Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İştahım kesiliyor, yaşama sevincim azalıyor,
Akrabalarımın bakışları, ürkütüyor beni, mutlu etmiyor anne.
Horozlar eskisi gibi seherde, namaz vaktinde ötmüyor,
Hiç kimse yerini doldurmuyor,şefkat abidesi olmuyor,
Gözyaşlarım, yüreğimdeki yangını söndürmüyor artık anne.
annenin yerini kimse dolduramaz,ne güzel dizelerdi yüreğine sağlık,sevgilerimle...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta