Yokluğun Yenilgisi Şiiri - Muhammed Bozbey

Şehir, adını unuttuğu bir gürültüyle uyanıyordu her sabah. Duvarlar kalın, kapılar çelikti; insanlar güç dedikleri şeyi kat kat üst üste yığmıştı. Zulüm, kendini yenilmez sanacak kadar uzun süre ayakta kalmıştı. Ama bir ses vardı. Ne yüksek, ne de kalabalık. Sadece ısrarlı. Her gün aynı yerden, aynı hakikati söylüyordu. Susturuldukça çoğalmıyor, bastırıldıkça güçleşmiyordu; yalnızca var olmaya devam ediyordu. Zulüm, bu sesi yok sayabileceğini sandı. Derinlere indi, daha da güçleşti, kendi ateşini kutsadı. Sonra fark etti: İndiği yer güç değil, boşluktu. Kendi harında erirken anladı; kazandığını sandığı her şey, sadece dünyaya aitti. Dünya da zaten geçiciydi. Hak ise hiçbir yere gitmemişti—çünkü hiç gitmemesi gereken bir yerdeydi. Geriye ne kaldı? Adı büyük, özü olmayan bir yenilgi. Yokluk, yine yokluğa yenilmişti.