Yokluğun Kişi. Şiiri - Yorumlar

Nurgül Ankara
94

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Yokluğun öyle ağır ki, bir taş kesmiş sinemde,
Ne bir ses, ne bir nefes; ıssızlık hüküm sürmekte.
Geceler sabah olmuyor, karanlık bitmiyor asla,
Her an, her saniye bir asır, yokluğunun yasıyla.
Güneş benim için doğmuyor, gökyüzü hep kurşunî,
Ruhumda ince bir sızı, dinmeyen hüzünlü bir melodi.

Tamamını Oku

Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta